30-10-03

Enkelpijn

Altijd wat op woensdagen..vroeger waren het dinsdagen maar tegenwoordig zijn het de woensdagen die me willen nekken..Niks met de trein te maken deze keer..niet echt, tenzij je de tram wil omschrijven als de trein van 't straat...Ik stap uit, en zoals veel mensen wel weten is uitstappen op de leien altijd een beetje je leven riskeren..zijn het niet de kasseien of het hoogteverschil met de straat, dan is het wel het aanstormend verkeer dat je naar het leven staat. Deze keer was het een combinatie kasseien, hoogte en een losse schoen die me de tranen in de ogen deden krijgen. Niet de eerste keer dat ik een enkel verstuik, maar deze keer deed het echt verdomd veel zeer...Mijn lief zegt dat ik niks gewoon ben, en ze heeft natuurlijk gelijk...Plus als ne man iets voorheeft dan gaat ie dood he. Twee medepassagiers keken me maar raar aan toen ik ineens bleek werd en me moest vastklampen, maar zoals het een goed belg betaamt, negeerden ze mijn pijn volkomen. Ik heb dan maar naar mijn lief gebeld en die dacht al dat ik meer dood dan levend was. Och ja, in bed deed het nog even pijn, maar na een half uur zoeken had ik toch een comfortable houding gevonden en ben ik zoals gewoonlijk in slaap gevallen, mede dankzij de goede zorgen van mijn lieftallige wederhelfte. Danku shoeke.
 

11:24 Gepost door Chakri | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.